Sendromlu bir pazartesi sabahında daha dinç olabilmek için on dakika erken kurduğum alarmımı lanet ederek kapatıyorum . Gözlerimi açık tutmaya zorlarken bir yandan da 'ne kadar sıradan bir başlangıç' diye içimden geçiriyorum .
07:08
Evime yirmi üç kilometre uzak olan okuluma yol almak için en güzel toplu taşıma aracı tren . İnsanların raylar üzerinde yolculuğa çıkarken bunu sadece bir varış olarak görmemesi hoşuma gidiyor . 07:08 treninde imrenerek baktığım üniversite öğrencileri hayallerimi sahneye geçiren oyuncular sanki .
08:00
Her sabah olduğu gibi bu sabah da tren durağıyla okul arasındaki mesafede yürürken arkadaşlarımla sohbet ediyoruz . Aynı zamanda okula dört bir yandan giren öğrencilere bakarak okulu bir karınca yuvasına , biz öğrencileri de hayalleri için durmadan çalışan karıncalara benzetiyorum .
08:50
En zevk aldığım derslerin birini sonlandırmış bulunmaktayız . Ayrıca dersimin öğretmenini de bize her pazartesi sabahı kendi pazartesilerini anlatıp şu sendroma bir son vermemizi söylüyor . Normalde bu tarz konuşmaları pek sevmem ama hem öğretmenime duyduğum hayranlık hem de düşüncelerini dile getirdiği cümleler bana büyü yapıyor ve söylenen her şeyi kafama kazıyorum .
11:20
Her gün olduğu gibi bugün de can havliyle sınıfımıza neredeyse evimiz kadar uzak olan yemekhaneye koşuyoruz . Amacımız yemeğimizi yedikten sonra derse koşmadan yetişebilmek . Yemeğimi yerken etrafımdaki insanları inceliyorum . En yakın arkadaşım kendini yeni arkadaşlar bulmuş ve yanımda değil . Aynı masada sohbet edebileceğim bir insan bile yok . Kendi kendime ' Artık alıştım. ' deyip yemeğimi bitiriyorum ve sınıfa koşuyoruz . Derin bir nefes ve evet. Yarışı biz kazandık . Öğretmenimiz daha sınıfa gelmemiş .
12:15
Upuzun ve bomboş geçecek olan bir öğle arası daha . Eve ödev bırakmamak için defterimi açıyorum ve o sırada arkadaşlarım yanıma geliyor . Tanrıya şükür . Koca bir öğle arasını sıkılarak geçirmeyeceğim .
14:30
'Pazartesiyi atlattıysak hafta biran önce bitecektir . ' düşüncesiyle tren garına ilerliyorum . Bu saattlerde tren bomboş . Oturacak yer bulup dün başladığım kitabı okumaya devam edebileceğim . Trenin gelmesine beş dakika daha var . Arkamda da bir grup üniversite öğrencisi . Duyduğum kadarıyla tıp okuyorlar . Anlamadığım terimler adeta beni kendilerine aşık ediyor ve düşüncelerimi yineliyorum ' Hayaller ; gerçekleştirilmeyi talep eder . ' Tren geliyor . Boş bir koltuk bulup hemencecik kuruluyorum . Karşımda bir anne-kız . İkisinin elinde de bir kitap . Yüzüme minik bir gülümseme yerleşiyor .
14:50
İki durak sonra bulunduğum vagona 07:08 treninden görmeye alıştığım bir genç biniyor . Bahsettiğim anne-kızın yanına oturuyor . Hiç vakit kaybetmeden çantasını açıyor ve içinden geçen hafta bitirdiğim kitabı çıkarıyor . Ne kadar güzel bir manzara . Böyle bir görüntüye hasret kaldığımı fark ediyorum.
15:30
Sonunda evdeyim . Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen bir okul gününden sonra annemle sohbet ediyorum . Annem . . . En iyi sırdaşım , en yakın arkadaşım . Okuldaki insanların yalancı gülümsemelerininden sonra annemin bu içtenliği beni kendine daha da yakınlaştırıyor . İyi ki var .
17:00
Ödevlerimi bitirdikten sonra bir şeyler okumak için içeri odaya geçiyorum . Birkaç sayfadan sonra hiçbir şey anlamadığımı fark ediyorum . Kafam çok meşgul bu aralar . Odaklanamıyorum bir türlü . En sonunda pes edip kitabı elimden bırakıyorum .
18:00
İnternette gezinirken uzun zamandır izlemeyi istediğim oyunun iki hafta sonra bana uygun bir saatte gösterimi olduğunu görüyorum . Tiyatro . . . Galiba hayatımın en güzel zamanlarını o sahne karşısında geçirmişimdir . Dünyalar benim . Sonraki gün hemen bilet almaya gideceğim .
20:00
Hava kararalı saatler oldu . Ablamsa üniversite sınavına hazırlanan her öğrenci gibi sabah çıktığı evine yeni giriyor . Annemle yaptıkları rutin tartışmaları yine sessizlikle karşılıyorum . Çünkü her gün aynı sözleri söylemek ve onların bunları duymaması canımı sıkıyor . İşlerine karışmamak en iyisi .
22:00
Bitmeyecekmiş gibi gelen bir günün daha sonuna geldik . Yatağıma yerleşip hayaller alemine dalıyorum . Gözümü kapatır kapatmaz kendimi işini edinmiş başarılı bir doktor olarak görüyorum . Galiba trende gördüğüm kadın benim ve yanımdaki de kızım .
Derkeen 06:10 alarmı dünün kopyası olacak bir günü başlatmak için tekrar çalıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder