''sokma güneşle arana,
imkânsızın parıltısını!
ve tanımadan, hiç tanımadan sev insanları!
değişmenin ebedî olduğu yerde
güzeldir hayat!''

   İnsanız ve bundandır bazı korkularımız.Doğruyu söylemekte korkarız,dürüst olmaktan,insanlara selam vermekten korkarız bundandır asansöre binmeyişimiz bazı günler,yalnızlıktan korkar kalablığa koşarız,karanlıktan kaçarız ama kitaplıklarımız boştur hala ve korkarız;değişmekten korkarız.
   Aynı kalmak isteriz.'Dün' kelimesi bile 'Bugün'den farklıyken biz aynı kalmak isteriz.Her sabah güneşin doğuşundan memnun oluruz aynı saatte fakat düşünmeyiz hiç farklı amacı olduğunu her bir farklı günü başlatırken 'Günaydın'la.
   Farklıları dışlarız hep çünkü neden farklı olalım insanız işte iki kol iki bacak.Çünkü aynı dünyada yaşıyoruz aynı anda.Farklı olamaz çünkü farklılık ayrıklıktır ve biliriz ki sürüden ayrılanı kurt kapar.
   Aslında büyükler yani büyük işler başarıp başkalaştıranlar bu cesur insanlar.Yepyeni bir şeyi ortaya atarken bütün riskleri önüne koyup 'Korkmuyorum'' diyebilenler.
   Biz de diğerleri...Hep beslenenler,sürekli bekleyenler ve aynı kalanlar.Diğer farklı kelime olan 'Yarın'a aynı şeyleri dileyerek uyuyan ve aynı güneşin ışıklarıyla uyanacak olan.