Ben İdil.Önüne iyi kötü binlerce sıfat kondurabileceğim bir adım var.Bugünkü ''TEGV'in yedi sene boyunca işlediği'.Sevgiyi,umudu öğrettiği.
   TEGV;yirmi senedir ülkemizde kalkınmanın ve geleceğin eğitimle,çocuklarla gerçekleşeceğine inananların ve bu umuda sarılanların evi.Bizler de umudun kaynakları çocuklar.İkinci sınıfta gitmeye başladım TEGV'e ve hayatımda attığım en güzel adımlardan biri oldu o sarı iki katlı binaya girmek.Sonsuz sevginin sunulduğu,gönlünün istediğini yapabileceğin bir yuva.Saygının,okulda işittiğimiz azarlardan çok daha farklı bir anlamı olduğu yer. ''Eğer etkinliğe katılmak istemiyorsan kimseyi rahatsız etmeye hakkın yok.Kütüphaneye gidebilirsin.''
   On altı yaşıma geldiğim halde sarılabildiğim tek köpeğin olduğu,halı sahada 'kızların da futbol oynayabileceği' gerçeğini göğüslerimizi gere gere ilk ispatladığımız yer.
   İki sene önce sıramızı savdığımız Semahat Dr Nüsret Arsel Eğitim Parkı bugün 15. yılını kutladı.Gönüllülerin,çocukların gözlerindeki anlamı hissedebilmek için amacın olması yetiyormuş sadece.
   Bugün o kutlamaya gittiğimde tekrar bazı şeyleri unuttuğumu fark ettim çünkü etrafımdaki herkes uzun zamandır görmediğim derecede mutluydu.''Güzel günler göreceğiz'' cümlesinin inançsızca seslendirilişi geldi aklıma,''Savaşları çocuklarla sonlandırıp,barışları onlarla elde edeceğiz'' dediklerinde gözleri parlayarak.
   Her birinin binlerce hikayesi ve benim gibi binlercesinde izi olan gönüllü abi ablaları görünce anlamlandı sanki.''Su içmeyi bile değişmeyeceksin hiçbir şeye çünkü hayat,sana verilmiş en büyük hediye.''
   Yoldan çevirip TEGV'i,orada yapılanlar anlatılsa inanılmaz gelecek bu kelimeler,güzellik olup dolaşıyor eğitim parkının duvarlarında önce,sonra semtimde ve biz çocuklar büyüdükçe dünyada.
   Çünkü bir çocuk değişir,dünya değişir.Hala umudu olanlara ve hissetmek isteyenlere gülümseyen birileri var.Teşekkürler Suna Kıraç.