#9 (Mahir Ünsal Eriş-Olduğu Kadar Güzeldik)

İletişim Yayınları
2014
124 sayfa
---

''Meydandaki çay bahçelerinden birine oturmak geldi içimden sonra. Çünkü Erdek bir kitap olsaydı, bu çay bahçeleri ilk cümlesi olurdu onun. Gelindi mi oturulmalıydı. Bir çay, birkaç sigarayla, kıyıda kayığında ağ onaran, çapari kösteği hazırlayan balıkçıları seyretmek, bir tost isteyip, bacaklarıma sırnaşan kedilere atmak, yakın masalarda konuşulanları dinlemek, birini bekliyormuş gibi ikide bir saate bakmak iyi gelebilirdi. Gelmeliydi en azından. Yine yaz akşamları. Yaralı tekneler, küflü sesler. Erdek’te çay bahçeleri, bıkkın orkestra, tatsız garsonlar. Ezine, Susurluk, Bandırma, burası Ankara, orası Samsun! Yalandan bayılanlar,bilmezden gelinenler, kaybolan dayılar… Uykusunda ağlayan adamlar, pişmanlar, yorgunlar. Para için mırın kırın, laf dokunduran konuşmalar. Nerede bu Türkan Şoray?''

   Bazı kayboluşları,bulunma çabalarını,gözümüzün önündeyken göremediğimiz hayatların birinci kişi ağzından kaleme alınmış hikayeleri...
 
   Bundan önce Mahir Ünsal Eriş'in Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde kitabını kütüphaneden ödünç alıp okumuştum.Bitirdikten sonra da kitaplığımda bulunmamasından dolayı çok üzülmüştüm.Olduğu Kadar Güzeldik'e de aynı beklentiyle başladım ve yine şaşırmadım.Mahir Ünsal Eriş'in o güzel kalemine,acı kahve tadındaki hikayelerine olan hasretimi bir nebze olsun dindirebildim.

   Bir kaç bölüm okuduktan sonra kitabın inceliğiyle ilgili keşkelerim oldu fakat sonlara yaklaştıkça fark ettim ki eğer daha kalın olsaydı kitap,o kaybedişlerin arasında ben de kaybolabilirmişim.Her güzel şey gibi tadında bırakmak gerekirmiş.Sonrasında alınacaklar listesine ''Dünya Bu Kadar''ı da ekleyebilmek için.

   Bu arada hikayeler arasında başlarda bulunan ''Benim Adım Feridun''u çok beğendim.Son sayfada geçen nottan öğrendiğim üzere 2012'de Duvar dergisinde yayımlanmış bir hikayeymiş.Kütüphanenin süreli yayınların merdivenleri görünüyor bana da.Bir diğer yazıya kadar,güzelikle kalın.İyi okumalar.