Son bir senede olduğu gibi bu hafta da gündemimizde çok ağır olaylar var.Bunların bahsedilmesi konuşulması ve üzerine bir şeyler yazılması gereken konular olduğuna inanıyorum.Ama şuan değerli vaktinizi bana ve yazıma ayırıyorsanız size öte yandan devam eden hayattaki güzelliklerden bahsetmek istiyorum.Bu haftaki yazım Ankara Devlet Tiyatrosu'nda oynanan Nehir ile ilgili.
Oyunu yazan Gülşen Karakadıoğlu,yöneten Vacide Öksüzcü,oyuncular İjlal Seper ve Özlem Gül.80li yılların Türkiyesi'nde rejime yönelik olayların yarattığı büyük sıkıntıların iki kadının hayatındaki etkisi anlatılıyor.İşkenceler.''Acı unutulabiliyor.Beden daha çabuk sarıyor yarasını ama ruhundan silip temizlemek,kurtulmak hiç kolay değil.''diye anlatıyor kadın yaşadıklarını.Oyunu izlerken bunalıyordum bazen,dinlediklerim ağır geliyordu.Hayal etmesi güç işkence betimlemeleri,çekilen acının fazlalığıyla orantılı bağırışlar,seni takip eden birinin olduğunu düşünme tedirginliği,aranan biri olma korkusu.Hepsini bu oyunda o kadar büyük bir yetenekle oynuyorlar ki biz izleyciler Oda Tiyatrosu'nun o küçücük alanında aynı anda nefes alıp vermeye başlıyoruz.
İki sene önce,2014'de de izlemiştim bu oyunu.Belki 300 defa oynadılar ama yine aynı motivasyonla oynuyor İjlal Seper ve Özlem Gül.Ben yaşandığını bildiğim tüm bu
anları tekrar hissediyorum.Bildiğim bir kurguyu aynı heyecanla bekliyorum.Oyunda kullanılan müziklerin tadı da damakta kalıyor hakikaten.(Amalia Rodriguez,İnti İlimani,Victor Jara)
Oyunu en son ne zaman izleme fırsatınız olur bilemiyorum ama mutlaka gitmeniz gerektiğini düşünüyorum.Hali hazırda Ankara'da da oynarken bir bakınız derim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder