Çünkü dümen bizde!

   Bugün,Bahçeşehir Üniversitesi'nin ''Değişime Hazır Ol!'' temalı ted konuşmalarından Barış Özcan'ı dinleyince birden dank etti.
   6 yıl önce bir İdil Sivaslı vardı.Ortaokula bile başlamamış,bambaşka biri.Onu hatırlayınca,çok büyük bir şeyi unuttuğumu fark ettim.Hatırlamayı.''Neydim,neyim ve ne olmak istiyorum?'' sorularını kendime ne kadar az sorduğumu,sorduğum zaman da verdiğim cevaplamayı hatırlamayı 'unuttuğumu' fark ettim.
   Nasıl biriydi bu İdil Sivaslı.10 yaş dediğimiz ne kadar azsa o kadar da fazla.Arkadaşlarıyla oynar,gezer,dolaşır,ilgisini çekeni okur,gitar ve keman çalmaya bayılır.Ne söyler İdil Sivaslı kendine,neyin hayalini kurar?Gençlik dizilerinden izlediğini,İpek Ongun kitaplarından okuduğunu hayal eder.Bir arkadaş grubunda 'genç'olmayı,Bilim Çocuk dergisinde fotoğraflarının yayımlanmasını bir de keman öğretmeni gibi olmayı ister.Ellerini asaletle notalara basan ve İdil'i dinlerken kahve içen öğretmeni gibi.
   Peki biraz zaman geçince ne oldu İdil?Bir ortaokullu oldu ve farkında olmadan değişmeye başladı.Çocukluktan çıkış denilen zamanda 'taviz'in ne olduğunu öğrendi.Bu tavizleri verirken aklında kısa bir süre sonrası için sorduğu ''Nerede olacağım?'' sorusu vardı.
   Şimdiki İdil,o sorunun cevabında,yani olmak istediği yerde.Peki ne sıklıkla soruyor kendine ''Ne olacağım ve öncesinde ne olmak istiyordum?'' diye.
   Bunu da bir değişim olarak adlandırıyorum bugün,hayallerine kota koyduğunu fark eden diğer insanlar gibi.
   Ve bunu da bir başlangıç olarak adlandırıyorum bugün.Kapısından girmeye korkmayacağım hayaller mağazasına giden yolda atacağım ilk adım olarak.
   Çünkü iyi ve kötü değişiyorum,değişiyoruz.Bunun farkında olmak neden canımızı acıtsın ki.Dümen bizde olduğu sürece fırtınadan kaçabilecek olmamız gibi.