Bizler yoruluyoruz da bazıları hiç yorulmuyor kırıp dökmekten,yakıp insanların hayatlarını söndürmekten,öldürmekten.Bizler bıkıyoruz korkarak yürümekten, "Acaba bir şey oldu mu?" diye düşünmekten.Ve onlar hala bıkmıyor öldürmekten.

   Bugün Paris'teydim,geçen ay Ankara'da,öncesinde bir al bayraklı bir tabutun içinde.Madımak'ta yanan da bendim,Afrika'da açlık da ölen de.Yarın bir kitap okuyor olacağım veya müzik dinliyor.Özgürlük şarkıları söyleyeceğim belki de bu nedenle bir bomda patlayacak sol yanımda.Ya da sonraki gün bir kürt,müslüman,alevi olarak doğacağım.Belki yarın kız olduğum için sokağa çıkamayacağım,yakılacağım güzeller güzeli bir kütüphanenin rafları arasında,belki çığlıklar içinde nefes almaya çalışıyorum şuan bir tecavüz odasında.

   Ben masum insanım ve ölüyorum günden güne.Öldürülüyorum kana susamışların kokusuyla çığlıklar arasında.Ardımda benim gibi ölümün nereden geleceğini merak eden masumlar bırakarak.Öldürülüyorum ben ve öldürüleceğim.Benim ölümümü görmezden gelenler var oldukça öldürüleceğim,kan kokusunu duymaktan rahatsız olmayanlar tarafından.Dün olduğu ve yarın olacağı gibi.

Bu yazının sonunda size dünyanın en güzel duvar kağıdını hediye etmiş oluyorum.